Informatie over alcohol & drugs

Wat is de geschiedenis van lachgas?

Lachgas werd in 1776 ontdekt door de Britse scheikundige dominee, Joseph Priestley. In 1800 werd de recreatieve waarde van lachgas opgemerkt door scheikundige sir Humphry Davy. Hij was medewerker van het Pneumatic Institute in Bristol, waar men het therapeutische gebruik van gassen onderzocht. Davy beschreef in zijn werk Researches, Chemical and Philosophical, uitvoerig over zijn sensaties na inademing ervan. Daarnaast geloofde hij dat het gas een genezende werking had.

Al snel werd lachgas populair in Engelse artistieke kringen. In de loop van de negentiende eeuw werd lachgas een attractie op de kermis. Giechelende toeschouwers keken toe hoe anderen in een roes kwamen van het gas, of omvielen en buiten westen raakten. Deze vorm van vermaak verdween weer, maar het gebruik van lachgas als anestheticum bij kleine operaties in ziekenhuizen en bij tandartsen werd zeer algemeen.

De eerste tandarts die lachgas als anestheticum ging gebruiken, was de Amerikaanse tandarts Horace Wells. In 1844 probeerde Wells lachgas eerst zelf uit, en liet terwijl hij onder invloed was, door een collega een tand bij zichzelf trekken. Tegenwoordig wordt lachgas alleen in nood gebruikt in bijvoorbeeld ambulances en bij bevallingen. Het mengsel dat nu gebruikt wordt bestaat voor 50% uit zuurstof en 50% uit lachgas (distikstofoxide).

Naast als recreatief middel en anestheticum, wordt lachgas ook gebruikt in de keuken (in slagroom spuitbussen) en bij autoraces. De injectie van lachgas in de verbrandingskamers, van een interne verbrandingsmotor, is een manier om het vermogen van de motor te verhogen.

Sitemap

Jellinek Advieslijn

Informatie en advies over alcohol- en drugsgebruik
088 – 505 1220
ma t/m vr 09.00 tot 11.00 uur / 15.00-17.00

Chat Alcohol & drugs
ma t/m vr 13.00 tot 17.00 uur

Chat