Power/OFF

[co2]

Bliepzzz!


Ten gevolge van een gebrekkige pc, wachtwoord zoek, weinig zin om dat effe door te lichten, maar meteen overgegaan tot een nieuwe registratie.
Enfin.. Doet er nie toe.

Okee.. Enne, wha'ssss up dezer dagen ... ???

- Uitgezonderd de ettelijke pogingen tot stoppen (met speed/pep) die tot niets hebben geleid, is er uiteindelijk al even weinig veranderd in m'n dagdagelijkse sleur.

- Verbeterd, evenmin. ´k Peins nog een eindje verder gedistantieerd van het maatschappelijke leven, de mensen rondom mij, enne, de sociale contacten die ik er nog op nahou, zijn de louter toevallige, eenmalige gesprekken met mensen die tijdens m´n nachtwandel m´n pad kruisen.

- Sinds 1 a 2 jaar in begeleiding, in concreto, een gesprek van zo´n dik uur om de 2 weken, in van die typische beklemmende kuipzeteltjes.

- Intss al een heeele poos niet aan´t werk. Enige tijd gestempeld en nu sedert een goei 3 maanden op ziekekas. Jep, ´ik ben ziek´, vrij confronterend dit ineens aan tal van diensten, en met voorname dit aan vreemden te moeten gaan verduidelijken. Over dat beetje trots, tja, daar valt niet veel meer over te vertellen..

- ´k Zit nu op een punt, wat voordien niet echt het geval was, dat ik het zelf niet meer weet. Lusteloos, laat maar komen hoe´t komt ...
Alsof het me werkelijk nog maar iets interesseert, helaas.

- Bovendien, me reeds 2 keer bij zo´n controle arts moeten melden, dit binnen een vrij korte periode. ´t Laatste wat ze zei, dat ik andere opties moest gaan overwegen dan louter de begeleiding die ik volg. Meer stappen ondernemen.. in geval ik m´n uitkering wil blijven behouden.
Peins nog een goei week en dan mag ik het daar van air komen vertellen.

- Zonder twijfel, een continu aanhoudend ´rotgevoel´ sindsdien.
Ik freak lichtelijk als de term ópname´valt enne hoe dat vervolgens mag worden ingevuld, sta er redelijk sceptisch tegenover, weet ik veel,
shoot me.. !

- Kort samengevat is dit nu de huidige stand van zaken. Nu nen dikke toet, seroquel net binnen, 'KLIK', fijn vooruitzicht, voor effe dan toch.


Power/OFF..

Toi Toi ... Laterzzz..


P.S. 'k Scheur de kalender reeds een dagje verder, weer een nieuwe spreuk of gezegde: DE RAAD DIE U NIET AANSTAAT, IS GEWOONLIJK DE BESTE. ( = bummer)

[Wouterjan]

..

[co2]

Weet te,

'k Weet het niet.


ann..

[mario]

Hoi co2

Ik kan niet meer doen dan reageren zoals ik op het ogenblik ben, en dat is in herkenning. Ik heb je eerdere posts ook gevolgd en inmiddels ook wat meer beleefd met speedverslaving. Niet zelf, maar indirect met wat mensen direct contact gehad en ook eerder al wat gelezen over speed en de verslaving.

Het is rotspul is mijn denk ik onweerlegbare mening. Ik ga me even indekken door te zeggen dat ik wel eens coke heb gesnoven, maar altijd van de speed weg ben gebleven. Dit omdat ik had gehoord dat het chemische shit was die je zou kunnen fucken al na 1 maal snuiven. Coke was ook niet mijn ding, al heb ik in die 5 ofzo maal wel eens de euforie van compleet inzicht (..) met wat ik op dat moment aan het beleven was. Een ongelovelijk zelfvertrouwen. Ik weet dus niet uit persoonlijke ervaring hoe het gevoel van speed is, maar geloof dat het een zelfde effect heeft min of meer.
Wat ik hoor en lees is dat het met name voor adhd een medicinale werking heeft. Een smerige vorm van de retalin. Je weet niet wat je hebt, en in feite is de rush nog eens een extra impuls om te snuiven. Als ik zo vrij mag zijn kom je bij mij over als een slimme drukke mens, en zo typend schiet me ineens ook een stukje van je te binnen waarin je adha aanhaalt. Altijd druk en nog iets was het geloof ik. Anyway, je zult zelf ook denk ik wel het idee hebben dat je het als medicijn gebruikt.

Ik denk dat het dus een foute weg is. Net als jij waarschijnlijk. He wat een voorzichtig gezwets he. Dat spul is gewoon destructieve rotzooi die je chemische huihouding totaal verrot als je niet uitkijkt en er wat aan doet! Sorry, maar dat is echt niets anders dan de waarheid geloof ik. Ik hoop alleen maar je ogen te vergroten. Niet te openen, want dat zijn ze ongetwijfeld al. Maar wakker worden, dat zal je echt moeten rage! Depressie is gevolg van het gebruik, en zal voor zo ver ik weet weer door keihard stoppen en nog veel harder werken aan herstel bewerkstelligd moeten worden. De chemische huishouding moet in orde, en dat is een kwestie van strak, lang, en doordacht regime. Gene zever, doormodderen is geen optie goloof ik.

Ik ken een paar mensen die ik dus ook denk te hérkennen, en verdomme het valt volgens mij niet mee. Het laatste wat ik wil is je ontmoedigen, geloof me! Ik zit met tranen in de ogen.. Ik ken er twee die dus verslaafd zijn geweest. Een ervan is super adhd en nu zwaar aan de ritalin. Ik heb van hem gehoord dat ie er blij mee is. Het heeft lang geduurt voordat er eindelijk een goede diagnose was, en dus eigenlijk de speed ‘gewoonweg’ ingeruild kon worden voor een geaccepteerd en gecontroleerd ‘medicijn’. Ik weet niet hoe het in belgie is met de hulpverlening wat dat betreft, maar volgens mij moet dat mogelijk zijn mocht je daar baat bij kunnen vinden.
De tweede die ik ken is onlangs verplicht oplsloten. Een heel triest verhaal waarin ie dus totaal de weg is kwijt geraakt. Ik denk niet dat het op jou zal slaan, hij is psychotisch. Daar heeft ie nooit wat aan gedaan, en de verslaving aan speed en alcohol heeft hem bijzonder diep op de bodem laten ketsen. Zo diep dat ie dus door de familie uit zelfbescherming (voor iedereen!) verplicht is opgenomen. Intern dus, no way out. Inmiddels is ie voor het eerst sinds heel lange tijd weer aanspreekbaar, dit na een maand of 4. Ik sprak afgelopen weekend nog zijn zus en vroeg hoe hoe het ging dus. Het lullige was dat ie voor het eerst sinds lange tijd dus écht weer aanspreekbaar was, maar dat ie nog steeds zelf dacht speed nodig te hebben voor zijn adhd. En dat heeft ie dus niet, adhd. Gewoon een vette verlaving aan speed dus nog.
Maar rage, shit, ik ben je gaan schrijven omdat ik geloof dat er wél een weg is! Ik ben geen hulpverlener, maar zie oh zo goed momenteel dat ze heel goed werk doen. Ik kan er ook wel eentje gebruiken ben ik achter. Ik heb ook terugval gehad van wietverslaving, en merk dat alcohol mij ook als medicijn dient. Ik ga niet vergelijken, in mijn opinie is het een appels en peren verhaal. Maar dan wel met zure appels en toffe peren mischien. Ik denk dat speed dus een wat langere en diepere aanpak nodig kan hebben om de chemie weer wat op peil te brengen. Voedsel speeld hierbij een belangrijke rol begrijp ik uit wat ik allemaal op het internet ben tegengekomen.

Ik zou graag nog door blijven typen, maar het is inmiddels al weer erg vroeg in de morgen en ik moet gaan slapen. Co2 (mooie naam, gaan we meer van horen geloof ik), ik denk dat je er goed aan zou doen alles uit de kast te halen om elke hulp mogelijk aan te spreken. Volgens mij (maar ik ben dus zeker niet de kenner) is doorgebruiken echt fout. Een alternatief of een oplossing zijn de lange wegen, maar denk ik wel de must. Ik hoop je te helpen,

Groet Mario.

[co2]

BliepzZz wederom,

'k Moet eerlijk zeggen dat voorgaande respons best enige indruk op me heeft nagelaten. Tiens..
Enne 't zijn idd al bij al één hoop smoezen bij elkaar om m'n gebruik in de mate (v/h -on-mogelijke) trachten te verantwoorden.

Okéé, om de koe effe met de hoorns te vatten.. of hoe dat spreekwoord ook mag zijn. Waar sta ik ... ??

Alles is dus lichtelijk effe in deftige versnelling gegaan. 'k Heb gisteren een eerste intake-gesprek gehad maar 't straffe aan heel de zaak is, dat ik net huiswaarts was toegekomen en reeds telefoon kreeg met het nieuws dat m'n profiel voldoet en ik morgen al kon instappen.

Behoorlijk verstrooid, minstens zo verward en al zo verdomd fuckin' dichtbij! Lapjepap in ´t kwadraat kortom.
En wat doe ik met m´n spul dat hier nog thuis ligt, flapte ik er vervolgens al even eerlijk uit..
Zo´n gedachte van het nog maar effe veilig op te bergen voor in geval van ... kwam wel meteen in me op!
Maar draaien en keren, bedot ik daar louter mezelf mee.

Vervolgens heb ik het dan op ´overmorgen´ gegooid wat nu intussen ´morgen´ betekent.
En wees gerust, ik gooi de troep weg, flosh het door toilet. Zolang ´t maar WEG is!
Ik deal nie of dergelijke toestanden en daar ga ik me al zekers niet mee inlaten.
Over dat kleine resterende brokje hasj ben ik nog niet uit. ´t Zou alleszins een mooie beloning zijn, mocht ik het er 8 weken (met z'n ups & downs..) op een positieve wijze vanaf brengen. En 'k peins dat de weg na 8 weken nog best hard gaat zijn maar met een positieve ingesteldheid naar de toekomst toe, hoop ik echt dat deze poging tot een positief resultaat mag leiden.

Tot slot, kan ik me totaal NIET enige voorstelling maken, hoe ik dit ga ervaren: Geen speed, noch stuff of weed en noppes bromazepam, seroquel o.d. En voor de buitenwereld, familie inclu ben ik 2 maand op een werkkamp. Mogelijk dat ik later wel open kaart speel maar dit is nu op de moment het laatste wat ik ons Mams wil aandoen! Wees gerust dat die haar portie myserie al uitgebreid & uitgesmeerd heeft gehad.

En wat de zogenaamde steunfiguren aangaat, vind ik persoonlijk dat ze daar wel hard mee van stapel lopen. Maar ik ga ditmaal geen voorbarige conclusies trekken, waarvan ik later missch wel eens m'n woorden terug in de mond moet nemen.

Anyway, ik wil er deze keer echt m'n uiterste best voor doen. Ik freak alvast lichtelijk door, voor wat er na morgen komen gaat?! Maar 'k heb intss al tal van falikante pogingen tot stoppen achter de rug dat ik ergens ook wel inzie dat ik het in m'n ééntje er behoorlijk drastisch vanaf breng.

Tot zover alvast. In ieder geval, ikke kop op en wish me luck zekerz.. -_- Enne vroeg of watte later,
to be continued... - dat 'k hier ook eens een positieve ervaring kan droppen!


He He,

Jip, ann..

[co2]

Hélaba!

Indeed, I'm here once again enne heb er een crisisprogramma van zo'n dikke 2 maanden opzitten! By the way: positief afgrond.
Wel Wel, wees gerust dat dit niet steeds van een leien dakje verliep. Au contraire!
In ieder geval ben ik nu tot inzicht gekomen dat er achter m'n gebruik nog een hele hop andere zever schuilt, 'k duw mezelf allesbehalve graag in de slachtofferrol en ga hier dus ook nier verder over uitweiden.

Tot m'n grote verbazing kreeg ik naargelang dit crisis op z'n einde liep, het advies om nog verder een vervolgprogramma te gaan volgen, dit met een duur van zo'n +/- 16 maanden en bestaande uit 5 modules.
Module 1: gedrag - Module 2: emoties - Module 3: cleane contacten en een activiteit buitenshuis -
Module 4: Tussenhuis en vrijwilligerswerk + zoeken naar een echte job -
Module 5: Terugvalpreventie en opvolgingsgesprekken.

Dus: 'k Ben in deze therapeutische leefgemeenschap ingestapt en 'k heb er zo'n 10 dagen verbleven en ben het eergisteren tegen advies in wederom afgestapt.

Nu vertoef ik dus terug in m'n eigen omgeving, met een staart tss m'n benen en 'k weet eigenlijk totaal niet waar & hoe te beginnen. Van de structuur die ik ginds heb opgebouwd, blijft er hier nog maar luttel weining over.
Ik logeer nu voorlopig nog bij ons Mams aangezien het huisje dat ikzelf huur één grote bende chaos is en daar de stap tot herval behoorlijk klein zou zijn. M'n bedoeling is dus m'n eigen huisje terug ordelijk & overzichtelijk te maken en veel van m'n rommel moet gewoonweg uit 't huis. Doch, ik zie er echt geen beginnen aan en stamp de hele boel nog liever omver.
Enfin, dan heb ik nog niets gezegd over werk zoeken, een cleane vriendenkring, en 't feit dat m'n gevoelens zodanig zijn afgestompt dat alles 'kwaadheid' teweegbrengt op één of andere manier.

Heel wat werk aan de winkel en denk niet dat ik al sterk genoeg in m'n schoenen sta om dit te realiseren.
'k Moet straks naar de Spiegel (die therapeutische gemeenschap) bellen en 'k hoop eigenlijk dat ik misschien nog op m'n beslissing kan terugkomen. Weer een impulsieve beslissing die ik weer eens heb genomen en dan te denken dat ik doordacht te werk ben gegaan! M'n denken verloopt in grote pieken en diepe dalen wat me vervolgens ook mateloos frustreert. Op één dag wisselt m'n gemoedstoestand van 't ene tot het andere uiterste, dit meerdere keren op ene dag! Enne op constructieve wijze mezelf leren afreageren, is me ook nog vreemd.
Blijkbaar dien ik nog dikwijls begrensd te worden in m'n doen en laten.

Tot slot: toch reeds 3 maanden clean en hopelijk weet ik de juiste beslissingen te nemen in het verdere verloop van m'n levenswandel.


BliepzZz..

ann..

[Wouterjan]

Hoi Ann 3 maanden clean is een goede zaak. Heb je de spiegel al gebeld ? Ik hoop dat het geen muggezifters zijn en dat je terug mag. Een verkeerde beslissing nemen is menselijk. Toen ik stopte met de speed was ik maanden van de leg dus ik vind het niet zo vreemd dat je gemoedstoestand niet stabiel is. Achter elke junkie schuilt een hoop gezever maar ook achter de meeste nuchtere mensen hoor. De meeste mensen doen er alleen niks mee en die blijven hun leven lang ongelukkig. Door drugs word je gedwongen om er iets aan te doen. Misschien ben je net als ik soms een beetje eigenwijs en hebben wij drugs nodig gehad om ons die les te leren. Ik zou die gasten van de spiegel trouwens je bericht hierboven laten lezen. Dan zien ze dat het jou ernst is en dat je gemotiveerd bent. De meeste verslaafden die ik ken zijn niet zo gemotiveerd als jij om uit de problemen te komen. Dat moeten ze toch ook wel zien. Als ze jou niet teruglaten kunnen ze beter een friettent openen. pfff flauw grapje he ? Je kan ook elke keer een beetje opruimen. Als de vaat gedaan is zie je er meestal weer doorheen. Het is ook goed voor je gevoel om dingen weg te gooien.

Schrijf je hoe het gesprek met de spiegel is gegaan ?


gegroet fellow earthling

[co2]

Hè Hè!

'k Heb eindelijk eens tijdig aan de alarmbel getrokken i.p.v. de boel weer te laten escaleren en m'n donker destructief kantje naar boven te laten komen met alle gevolgen vandien.
Met andere woorden heb ik dus afgelopen woensdag terug contact opgenomen met de Spiegel en was vrij opgelucht dat ik daar Stefaan aan de lijn kreeg, aangezien hij één van de weinigen is die ik ietwat vertrouw.
Ik mocht gisteren vervolgens op gesprek komen maar heb wel m'n gedrag dat tot vertrek heeft geleid, deftig moeten verantwoorden. Hij was tevens ook opgelucht dat ik snel heb gereageerd en heb ingezien dat ik een foute beslissing had genomen.

Vervolgens ook wel effe stilgestaan dat dergelijk vertrek ook een impact heeft gehad op m'n medebewoners.
Verschillende discussies in de groep teweegbracht wat dan ook ietwat heeft geleid tot zekere spanningen in de groep. Toen hij me vroeg wat dit met me deed vanbinnen, was m'n eerste reactie natuurlijk dat ik behoorlijk pissed was op mezelf en m'n gedrag ook wel unfair was tegenover de groep.
Maar 't achterliggende gevoel is dus wel dat dit me vanbinnen ook werkelijk pijn doet en 'k merk dat verdriet nu eenmaal een gevoel is dat ik moeilijk weet te plaatsen en dit eerder geneigd ben te uiten door kwaad te zijn op mezelf. Mits enige aansporing heb ik dit dan wel kenbaar kunnen maken. Dus toch weer een klein stapje vooruit in de goede richting.

Dan heb ik ook nog een gesprek gehad met 2 reeds langer verblijvende bewoners om hun mening te aanhoren of ze het al dan niet zien zitten dat ik terug wordt opgenomen in de groep.
Al bij al kan ik besluiten dat het een constructief gesprek is geweest en ik kan nu maandag terug binnen en de draad weer oppikken in het programma. Wees gerust dat dit een pak van m'n hart is en ik die veiligheid en structuur ook werkelijk heb gemist en nodig heb om aan mezelf te werken. Dus bij deze ben ik ook wel ietske fier op mezelf dat ik jullie dit positieve nieuws kan meedelen.

Ik hoop dat ik in komende moeilijke momenten toch de moed kan vinden om te blijven doorzetten want die voorwaarde is ook wel duidelijk gesteld dat ik er geen spelletje van mag maken door 't weer af te bollen en vervolgens weer met hangende pootjes terug aan te kloppen.

In ieder geval, tevreden dat ik deze dag weer op 'cleane' wijze heb kunnen doorbrengen en tegelijk ook opgelucht dat de dag ten einde is en ik eindelijk onder de wol kan.
Morgen, nieuwe dag, nieuw perspectief maar zal toch van enige druk verlost zijn wanneer het eindelijk maandag is en ik terug in de Spiegel het programma kan hervatten.

Ziezo!

Toi Toi,

ann..

[mario]

Hoi Ann,

Ik reageer wat laat (sorry), maar vind het bijzonder en geweldig te lezen wat je gedaan en hebt. Klinkt als een enórme sprong in de goede richting! Inmiddels zijn er alweer wat maandjes verstreken en ik ben erg benieuwd hoe het met je gaat.

Groetekes Mario